Vahdet, "insanları birarada tutan çimento" diye tarif edilir. Ancak herkes tarafındanhata üstüne hata yapılarak çimentonun "tek bir madde olduğu", onun da "kendi dediği" olduğu iddia edilir. Onun için eline fırsat yada yetki geçiren toplum mühendisliği projeleri ile kendi kafasındaki çimento tozlarını başkalarına yutturmaya çalışır, hatta hızını alamayıp yanında göremediklerini düşman gibi görür ve bin yıl sürecek savaşlardan söz eden bile çıkar.

     "Vatan,bayrak,ortak resmi dil, başkent, cumhuriyet, laiklik, demokrasi, kuralları gökten inmiş gibi değişmez zannedilmeyen kamu vicdanına tercüman, uluslarası standartları yakalayan hukuk devleti , sosyal devlet, din ve dini motifler ,  pek çok kimsenin değer verdiği, saygı duyduğu(kendi dünyalarında abartılarda başkasını ilgilendirmez) özel ve özellikli kimlik ve şahsiyetler..... " bunların karışımının çekim gücüne "ulusal çimento" denir. Çimento katkı maddeleri gibi biraraya getirici değerlere herkesin saygı duyması, daha önemlisi sana çekici gelmeyen, seni çekemeyen değeri empati ile değerlendirebilmek ve onunla didişmemek ancak tüm insanları bir çelik gibi tek parça yapabilir. Bir kural vardır. "Kimse kimsenin peygamberine! küfretmemeli ki, kendi peygamberine küfredilmesin!"

     "Dünya ile yarışmak istiyorsak, dünya birinci liginde koşmak istiyorsak, dünya ABD, AB diye birleştim diye koşarken, biz onlara küçük oyuncak olmak istemiyorsak, muasır medeniyet çıtasını yakalamak daha yükseğe kaldırmak, tarihte hep birlikte koştuğumuz zaman yakaladığımız, gevşediğimiz anda elimizden kayan şanlı günleri yaşamak istiyorsak" çelik gibi tek yumruk halinde dünya yarışını götürmemiz gerektiğini anlamayanlara tarihten seslenmiş şair.

    Uluslarası değeri olmak ulusal değeri olmaktan geçer. Her biri ayrı telden çalanları biraraya getirmektir uluslarası değeri olmak.

Eskiden insanlar "site devleti, derebeylik, beylik, emirlik" gibi kendi başına buyruk yaşar, hoşuna da gider, ama birisi üflese nezle olur, kul olur, köle olur, manda olur, korkmadığını göstermek için de mezarlıkta türkü söyler, "büyük bilmem ne.." hayalleriyle hayal aleminde çevresine de göz dikerdi.. Türk tarihi, "mezarlıkta türkü söyleyenlerden, biri üflese zatürreye yakalananlardan, sıtma olup titreyenlerden.." ulusal bütünlük kurup , her zaman "number one " olmasa da her zaman ilk beşe girmiş çelik halat gibi kopmaz ve korkmaz cihan devletleriyle doludur. Ama arkasından "sen ben" diyenler yüzünden, falancanın dolduşuyla "ben.. ben" diyenler yüzünden kaybettiklerine ağlayan analar bıraksa da  sıfırdan başlayıp yine cihana kafa tutan, hızını alamayıp "bu dünya bir kişiye çok ama ama iki kişiyi taşımaz" diye dünyaya meydan okuyan, "ben ki Allah'ın kulu, dünyanın sultanı" diyen, "hasta idi kül oldu" diyen 7 düvele, külden dirilişini gösterenlerle doludur.

 Ama tarihten ders almayanlar Timur gelince arkasına sığınıp, Yıldırım gidince davul zurnayla etekleri zil çalarak ertesi gün 17 parçaya bölünenler, hiçbir şey olamadıklarını, mezarlıktan geçerken türkü söylediklerini farkedince Çelebi Mehmet'in eteğine yapışıp cihanı tireten çelik tel oldular. Tarih "number one" Roma ve Türkleri de yazar, ibret almadıklarında kanlı gözyaşlarını da, çamurda sürünüp tekrar tekrar kalkışlarını da yazar.

    Osmanlı'dan "Number One" lığı kısa süre, derebeylikleri birleştirerek güç haline gelen ve güç olunca MABED birliklerini marifet sanıp sayısız emirliğe dönüşen 800 yıllık koca Endülüs medeniyetinin üstüne konarak hazır bir medeniyet haline dönüşen, tüm Amerika'yı sömürgesi yapan insanları saymayıp yokederek, hammaddelerini ülkesine taşıyan, burasıda bir kültür demeyip adını bile aradığı gümüş madenine izafeten Arjantin koyan İspanya devralmıştır. MABED birliğinden devlete dönüşmenin sonucuyla, MABED birliğinin küçük olsun benim olsun mantığıyla çekiciliğine kapılıp, koltuk kaprisine din, mezhep, kabile, aşiret, sülaleyi ileri sürüp ... "ben, ben, ben.." diyerek derebeyliğe heveslenenlerinin hal-i pür melaline çekici bir örnek olan Endülüs ve küçük derebeylikleri birleştirip "Number one" olan İspanya. 

    Ancak Endülüs mirası ve Amerika'ya erken el koymak elinde Number one"lığı tutmaya yetmez, potansiyel lazıım. Nitekim artık Endülüs rüzgarını da, reform, renesans ve sanayi devrimi kıvılcımları nıda, gemiye doldurduğun çapulcularla dünyanın her tarafının hammedesini ülkene taşımayı da başka öğrenen ve uyanan başkaları da çıkmıştır.  Osmanlı gibi insancıllık, din, mezhep ve etnik kimlikleri yok etme değil gönül birliğini becerebilen bir koruyucu melek te yoktur artık.

    Zamana ve menfaate bağlı kombinasyonları sürekli değişen   "İngiltere, Fransa, İtalya, Almanya-Avusturya, Rusya"nın menfaat şebekesi olarak sürekli dengeleri değişen, farklı şekillerde birleşerek aldıklarını kısa sürede menfat çatışmasıyla birbirlerine girdiklerini, İngiltere'nin aradan tacı kaptığını, bütün dünyayı basit bir menfaat uğruna ateşe atıp dünya savaşı çıkarttıklarını, müstemlekesi ABD nin bağımsızlığı kaptıktan sonra tacıda İngiltere'den kısa sürede kaptığını SSCB ile iki kutuplu taç haline getirdiğini ama bir kere daha menfaat şebekelerinin dünyayı ateşe verip dünya savaşı çıkarttıkları da yazar. ABD-SSCB karşısında tutunamayan yaşlı Avrupa'nın AB olarak birleşip adam sayılma mücadelesini de yazar, Türkiye'siz onuda beceremeyeceklerini de?

    MABED merakını son nefesine kadar taşıyan Karamanoğulları da ders olmalı değil mi? Orta Asyadan kopup gelen Avşarlar 34 kişiyle Kasım Beye kadar soğan peynir, koyun ve dağların hürriyetini sarayların tantanalı görevine tercihle zehirlenerek vermiş